Wednesday, March 11, 2009
ആകാശവും എന്റെ മനസ്സും
വെറുമൊരു മണ്തരിയായി
ഞാന് കടല്ത്തീരത്ത് കിടന്നു
എന്റെ ഇണക്കിളി
പറന്നകലും മുന്പ്
എനിക്ക് സമ്മാനിച്ചതാണ് ഈ ആകാശം
ഇനി ഇവിടെ നക്ഷത്രങ്ങള് വേണ്ട
എനിക്ക് പുതയ്ക്കാന് ഈ പൊന്തൂവല് മതി .
December 1992
Monday, March 9, 2009
കണ്ണുനീര് പക്ഷികള്
മരണത്തിന് നിഴല് പോടിലെന്തിനോ
കൂടൊരുക്കുന്നു കണ്ണുനീര് പക്ഷികള് .
പഴയ മുറ്റത്തെ മഴമുല്ല പൂത്തനാള്
മഴയിലയിലാകാശമൊഴികള് തിരഞ്ഞതും
തുംബിതുള്ളും പുഴക്കാറ്റിന് ചിലംബണി-
ഞ്ഞുത്സവക്കാവിലിരവായണഞ്ഞതും
പരസ്പരം കണ്ടതും
കാണാത്ത പൊന്നിന് കിനാവായലഞ്ഞതും
ഓര്ക്കുന്നു പക്ഷികള് കണ്ണുനീര് പക്ഷികള് .
കരയരുത് തോഴീ
അകക്കാവിലോര്മകള് ചുഴലി കുത്തുമ്പോഴും
തളിരിലകള് കാറ്റത്തടര്ന്നു വീഴുമ്പോഴും
കൊക്കുരുമ്മാതെ കണ്ണുകളടഞ്ഞുപോകുമ്പോഴും
കരയരുത് തോഴീ
ചിറകു ഞാനേകാം
(മരണമഴ നനയുന്ന ദേഹം വിതുമ്പവേ
ആണ്പക്ഷി കുടയുന്നു സാന്ത്വനചിറകുകള്)
"കരയരുത് തോഴീ
ചിറകു ഞാനെകാം
പറന്നകലെ മായുക
പ്രാണന്റെ വേനല് ചിരാതുകളണയ്ക്കുക
കണ്ണുകള് മറയാതെ കാണാം പരസ്പരം".
"വേണ്ടെനിക്കുനിന് സാന്ത്വനച്ചിറകുകള്"
പെണ്പക്ഷി ചൊല്ലുന്നു:
"ചേര്ന്നിരിക്കരുത് നാം
ഇലഞരമ്പുകള് മെടഞ്ഞു നീ കൂടൊരുക്കരുത്
കൊതി തീര്ന്നെനിക്ക് നിന് വിറയാര്ന്ന ചുംബനം" .
തമോമയം കാനനം
ഒരു മരം കത്തുന്നു
മിന്നുന്നു തീനിറം പ്രാണവേഗങ്ങളില്
മഴപെയ്തിറങ്ങുന്നു തിന്നുന്നു തീനിറം
തുള്ളുന്നു കോമരം വൃക്ഷത്തലപ്പുകള്
ഇണചേര്ന്നു കൊത്താനടുക്കുന്നു നിഴലുകള്
കടകരിഞ്ഞകലെയൊരു തേന്മരം വീഴുന്നു
കാറ്റിന് മുടിതെയ്യമാടും തിരക്കൊമ്പില്
ഉയിരുണങ്ങാത്ത ചിറകുകള് പിടയുന്നു
പിന്നെയും
കൊക്കുരുമ്മുന്നു കണ്ണുനീര് പക്ഷികള്
പരസ്പരം തിന്നുന്നു കണ്ണുനീര് പക്ഷികള് .
പ്രണയം;ദൂരെയാണൊരു കൂടാണ്
ഇടിത്തീ പടര്ന്ന തേന്മാവിലാണ്.
ഓഗസ്റ്റ് 1994
Sunday, March 8, 2009
അരങ്ങ്
നീറും ഉഷ്ണകിടക്കയില്
നഗരവേഗങ്ങളില് ,ഏറെ
നാളിന്റെ രാസപകര്ച്ച നാം
പുകമറയ്ക്കുള്ളില് എന്നും
മറക്കുന്ന ശിഥിലഭാവം .
രാവില് കൃശാണുവിന്
നാദസ്വരങ്ങളില്
കാല്കുഴഞ്ഞാടും, മഴ-
വള്ളിയാകുന്നു ജീവിതം .
പടരും നിറങ്ങളായ്
ചമയങ്ങള് അഴിയവേ
മനസിന്്റ ഛായകള്
മഴവില്ലുണര്ത്തവേ
ചിമിഴിനുള് മുത്തായ്
ഉറങ്ങാന് കൊതിക്കവേ
മഴവള്ളി തൂങ്ങി നാം
കീഴ്പോട്ടിറങ്ങണം .
കണ്ണുനീര്പുഴകളില്
തുളവീണ വഞ്ചിയില്
യാത്രയാക്കരുതിനി
സ്വപ്നങ്ങള് സത്രം .
വൈകുവാന് സമയമില്ലിരവിന് കരങ്ങളില്
ജീവന്്റ അരസസ്പര്ശങ്ങളില്
വിരലില് ,വൃണങ്ങളില്
ഓര്മ്മകള് താളമാകുന്നു .
പകലിന്റെ
അലസയാമങ്ങളില്
വാക്കിന്റെ തൂക്കുപാലങ്ങളില്
വെറ്റ ചോദിക്കുന്ന
വേദമേത്?
രക്തം കുടിക്കുന്ന
പ്രതിമയേത്?
ചിതലാര്ന്ന തൊട്ടിലില്
അമ്മിഞ്ഞയാല് ചീര്ത്ത
നാവിന് വരമ്പില്,
ചകരിട്ട തൊടികളില്,
റാട്ടിന് സ്വനങ്ങളില്
നിലവിളി ഒളിപ്പിച്ചതേതു കുഞ്ഞ്?
വെളിച്ചം വഴുക്കുന്ന
ചിന്തയുടെ കണ്ണുകള് .
സമയ തീരങ്ങളില്
മരണ തീര്ത്ഥാടക വേഷം
ആടിതളര്ന്ന് അലിവുഴിഞ്ഞ്
അകലുന്നു മൌനകാലം .
ഏറെ നാം കണ്ടു പോയ്
വഴിവിളക്കില് നീണ്ട
പ്രാണന്്റ നിഴലിനായ്
കാഴ്ച്ചയുടെ കാലുകളറുക്കുക.
ഉണരുവാന് നേരമായ്
മരണ തിരശീലയ്ക്ക് പിന്നില്
ഇനിയിമൊരു നാടകം
ഒരുക്കുവാന് നേരമായ് .
ഒക്ടോബര് 1992
Saturday, March 7, 2009
വന്നവഴി
കനല്കോരി വിതറുന്നു വന്ന വഴി നിറയെ ഞാന് .
കനവടുപ്പുകള് അണഞ്ഞിരിക്കുന്നു
പുകയിലോര്മകള് കറുത്തിരിക്കുന്നു
കാഴ്ചയില് നിന്നിറുത്തെടുക്കവേ
പ്രണയവിത്തുകള് കരിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
ഇത്രനാള് വിയര്ത്തുഴവെടുത്തൊരാ
ജീവിതച്ചേറുണങ്ങുന്നു
ഇത്രനാള് രക്തം തുളുംബാത്ത ചിന്തതന്
വേനല് വരമ്പുകള് പൊട്ടുന്നു
ഇത്രനാള് സ്നേത്തിനുള്ക്കുടം കാണാത്ത
കണ്ണുകള് പെയ്തിറങ്ങുന്നു.
മുന്നില് വഴികള് രണ്ടായി പിരിയുന്നു
പിന്നില് വഴികള് ഒന്നായി വിളിക്കുന്നു
7th Jamuary 2004
Friday, March 6, 2009
പിറകില് ആരോ വിളിക്കുന്നു
തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോള്
പിറകിലാരോ വിളിക്കുന്നു പിന്നെയും .
പേടിതോനുന്നു
നഗര ഭിത്തികള്ക്കിടയിലെ
നടവഴിയിലൊറ്റയ്ക്കു ഞാന്
ശബ്ദമുനകളില് പാദം തറഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പ്രതിധ്വനികളില് അറ്റുപോകുന്നു
നിശ്വാസ ഞാണുകള് .
ശബ്ദം ദൃശ്യമാകുന്നു!
എന് വലം കണ്ണിനൊത്ത നേര്ക്കെന്-
ഇടംകണ്ണായതുരുളുന്നു
റെറ്റിനയിലെന് വിപരീത രൂപം.
പേടിതോനുന്നു
പിറകിലാരോ വിളിക്കുന്നു
പിന്നെയും....പിന്നെയും...
January 2002
Thursday, March 5, 2009
യൌവനം
പാപകടല് കര തകര്ക്കുന്ന യൌവനം
നിറയ്ക്കും ഇന്നു നിന് കാമക്കുടം
എത്ര നിറയ്ക്കിലും തുളുംബാത്തതെന്കിലും
April-1994